Bolalar bizning kelajagimiz

Bolalar bilan olam yorqin

Begʻubor bolalik

Bahorning ilk kunlaridan biri edi. Koʻklamda hammamiz  bilgan oʻyinlar koʻp. Kunlarning birida  Azizbek oʻrtoqlari bilan  birga mazza qilib oʻynashdi.  Varraklar yasashdi.  Musobaqalar uyushtirishdi. Qizlar esa  koʻk somsalar, chuchvaralar  qilishdi. Bolalar yam-yashil oʻtlar ustida  quvonib, xursand boʻlib oʻynayotgan bir payt­da Azizbekning  bobosi  Abdulatif ota  chaqirib qoldi.  Azizbek noiloj bobosining oldiga  bordi. Bobosi bilan  birga ish qilishdi. Shunda  Azizbek bobosiga qaradida:

- Bobo, nega ish qilayotganimizda  vaqt sekin oʻtgandek tuyuladi-yu, doʻstlarim  bilan oʻynayotganimda juda tez oʻtadi?  Barcha  oʻyinlarga  vaqtimiz  yetmay qoladi - deb soʻradi.

 Shunda bobo nabirasiga  qaradi-da javob berdi:

- Eh, bolam,  ish qilayotganingda  oʻzing  qilasan vaqt  oʻtayotganini bilasan. Doʻstlaring  bilan oʻynayotganingda esa  vaqt oʻtgani  bilinmaydi. Vaqt oqar daryodir, bolam,  vaqtni toʻxtatib boʻlmaydi. Undan unumli foydalanishni, faqat hamma vaqtingni doʻstlaring bilan  oʻyin-kulguga sarf etmay, balki bilim olishing kerak. Bu begʻubor  bolalik davring hech qachon qaytib kelmaydi, - deya ta`kidladi.

  Shunda Azizbek  biroz oʻylanib turdi-da:

Toʻgʻri aytasiz, bobojon, hamma narsani tushdim, aytganingizga kiraman  nafaqat vaqtimni oʻyin-kulgu bilan, balki bilim olish bilan ham oʻtkazaman, -  dedi.

Oradan yillar oʻtdi. Azizbek ulgʻayib, oʻzi sevgan kasbni egalladi. Hamma uni hurmat qilar.ardoqlar edi. Azizbek hayotda qandaydir muvaffaqiyatga erishsa bobosi yodiga tushadi.

 

Muattar TURGʻUNOVA,

Namangan shahridagi 88-umumta`lim maktabining  9-“B” sinf oʻquvchisi


Isroil YUSUPOV