Qadim zamonda oʻrmonda bir quyon yashar ekan. U juda aqlli va har doim, har qanday vaziyatdan chiqish yoʻlini topardi. Bir kuni quyon ovchi tomonidan tuzoqqa tushib qoldi. Ovchi quyonni tuzoqdan chiqa olmaydi, deb oʻyladi, lekin quyon dono edi va chiqish yoʻlini oʻylab topdi.
Quyon katta teshik ochguncha tuzoq atrofidagi novdalar va barglarni kemirishni boshladi. Keyin u panjalari bilan yerga urib, tuzoq atrofida sakray boshladi. Koʻp oʻtmay, ovchi quyonni tutganligini tekshirish uchun tuzoqqa keldi. Аmmo quyon bunga tayyor edi, u sakrab tushib, ovchining yuziga tuproq, barglarni tashladi va ovchi hech narsani koʻrmay qoldi.
Quyon tezda tuzoqdan chiqib, oʻrmonga yugurdi. Ovchi quyonning shunchalik aqlli ekanligidan juda hayron boʻldi va gʻazablandi. Oʻshandan beri ovchi quyonlarni juda ayyor va ziyrak ekanligini tushunib, ularni ushlashga urinmadi.
Oʻsha quyon oʻrmonda yashashni davom ettirdi, har qachongidan ham aqlli va chaqqonroq edi. U hamisha har qanday toʻsiqlarni yengib oʻtish va oʻzini xavfdan himoya qilish yoʻliga ega edi. Va bir kun boshqa quyonlar muammoga duch kelganida, ular unga yordam soʻrab murojaat qilishdi va aqlli quyon barchasini qutqarish tadbirini uddaladi. Shunday qilib, quyon oʻrmonda qahramonga aylandi va jamiki hayvonlar tomonidan hurmatga sazovor boʻldi.
Musharraf ABDULLAYEVA,
Davlatobod tumanidagi 64-umumta’lim maktabining 1-sinf oʻquvchisi